Çarşamba, Kasım 20th, 2013

meçhul

Biraz kenarda durmayı seçtim hep. Biraz kıyıda, hayatın içinde çok fazla yer kaplamamak.
Ola ki bir insanın, kendi acısında, hüznünde, keyfindeki bir kalbin ayağına kazara da olsa basmamak

için.

Bunu başaramadı isek de, en azından vazgeçmedik.

Meçhul ve yalnız bir ormanda tek başına yürürken bir anda karşımıza çıkan işaretlere selam verdik, gecenin AY-dınlığı çöktüğünde ateş başındaki dostlarla kalbimizi ısıttık, ellerimizi kavuşturduk.
Şu koskoca alemde vücudumuz kimsesiz, ruhumuz sessiz.
Yanı başımızda hakiki dostlar, öylesine hakiki bir tebessümle ağlaştık ki, kıskandı kahkahalar.

Mercan Dede

Paylaşabilirsin!

| Kategori Şairlerden



Yorum Yaz!