Cumartesi, Ağustos 31st, 2013

niye böyle oldu be abi?

-niye böyle oldu be abi? ben çok sevmiştim be abi… o kadar mektup gönderdim, insan bi cevap yazar… benim günahım ne be abi?

-bak koçum, belli olmuyor ama benim bir tek kulağımın arkası kaldı. artık acı çekmekten ve acı çektirmekten zevk almamayı öğrendim.sevgililer, bizimolanlar ya da olmayanlar hepsi iz bırakır! bu izler şimdi seninki gibi çok derinini çiziyor, hepsi kalır! ama inan, yeni izler de olacak. yaşlıları düşün! sanki herşeyi bilirlermiş gibidirler, ama öyle değil. ne kadar acı çekersen çek şunu hiç unutma çizilicek bi yer hep vardır ve çizecek bi yer.

ressam olur insanlar başkalarının kalbini kazıya kazıya, ya daresim olurlar senin gibi kazına kazına..

dar-alanda-kisa-paslasmalar-erkan-can

Perşembe, Ağustos 29th, 2013

21 yıl sonra.

1970’lerde büyük aşk yaşayan, birlikte işler üreten iki performans sanatçısı, Marina Abramovic ve Ulay, 1989’da ilişkilerini ruhsal bir yolculukla bitirmeye karar verirler. Çin Seddi’nin iki ayrı ucundan yürümeye başlayıp ortada buluşurlar. Birbirlerine son kez sarılır ve bir daha görüşmemek üzere ayrılırlar.

2010’da Marina Abramovic MoMA’da bir retrospektif sergi açar. Serginin bölümlerinden birinde, Abramovic bir sandalyede otururken masanın diğer tarafındaki sandalyede de tanımadığı kişiler 1 dakika boyunca oturur, konuşmanın olmadığı, sessizliğin paylaşıldığı bir oturuştur bu.

Ancak birden Abramovic’in hiç beklemediği bir şey olur ve karşısındaki sandalyeye Ulay gelip oturur…

* * *

Marina Abramović and Ulay, two performance artists were once lovers. After working together from 1976 till 1989, they decided to end their relationship with a spiritual journey and they started to walk from the two ends of the Great Wall of China. They meet up for just one last time in somewhere middle of the Wall, hug each other and separated forever…

In 2010; during the Abramović’s retrospective performance at MoMA (“The Artist is Present”) Abramović sits on a chair, and the the chair on the other side is available for the people. Visitors come and sit on the other chair for 60 seconds one by one.

And suddenly a visitor comes and sits on the other chair in front of Abramović…

Yes, he was Ulay, after 21 years…

Kategori Günce | Yorum Yaz »

Perşembe, Ağustos 29th, 2013

titanic

titanic

Kategori Tumblr | Yorum Yaz »

Salı, Ağustos 27th, 2013

Anathema – Lost Control

Perşembe, Ağustos 22nd, 2013

‘Suriye Kimyasal Silahlar Kullanacak’ Yalanına Tepki

Kategori Günce | Yorum Yaz »

Çarşamba, Ağustos 21st, 2013

Antimatter – Epitaph

Paint me a room
Where I can dream
Dream of a world
That I used to see

Paint me a window
Soft and defined
And Flood yellow light
Through the open blinds

It’s somewhere, hidden from view
A portrait, an epitaph…